Í dag var hreinsunardagur í blokkinn okkar. Eiginmaðurinn stóð sig með prýði og mætti fyrir okkar hönd. Ótrúlegt hvað það eru alltaf sömu aðilarnir sem mæta. Mér tókst því miður ekki að gera mikið þar sem ég var hlaupandi á eftir einum tveggja ára. Hann var í draumalandi, þar sem allir færðu bílana sína fyrir sóparanum yfir á malarfótboltavöll hér á móti blokkinni. Þetta var því eins og bílasala og einkasonurinn labbaði á milli bíla og klappaði þeim. Hann fór ekki eina ferð, ekki tvær, ekki þrjár heldur fjórar ferðir og skoðaði alla bílana og spurði hvað þeir hétu. Þá gafst ég upp og þverneitaði að fara fimmtu ferðina.
Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.
Ummæli