Fara í aðalinnihald

Í skóinn

Ekki skemmtiegt að vera vakinn upp um kl. fimm að morgni til við það að einkasonurin sem var búinn að skríða uppí fyrr um nóttina fékk illt í magann og kastaði upp yfir allt. Þegar einkasonurinn vaknaði svo í morgun þá beið hans kartafla frá jólasveininum. Jólasveininn hafði greinilega tekið eftir frekjukasti sem einkasonurinn tók í klukkustund í gær. Hann var nú samt þokkalega ánægður með kartöfluna, vildi bara fá 10 í viðbót og var viss um að ef hann borðaði kartöfluna þá hætti honum að vera illt í maganum. Þegar á leið morguninn þá fór hann samt að sleikja okkur upp og er búinn að vera voða góður og sagði að honum langaði nú frekar í dót í skóinn en kartöflu. Ég vona að jólasveininn hafi heyrt það.

Hér kemur svo vinsælasta lagið á heimilinu í dag, sungið daginn út og daginn inn.

Jólasveinar einn og átta
(Þjóðvísa)

Jólasveinar einn og átta,
ofan komu af fjöllunum,
í fyrrakvöld þeir fóru að hátta,
fundu hann Jón á Völlunum.
Andrés stóð þar utan gátta,
það átti að færa hann tröllunum.
Þá var hringt í Hólakirkju
öllum jólabjöllunum

Ummæli

Nafnlaus sagði…
Já sveinki fylgist með það er greinilegt. Það er best að halda sér á mottunni á meðan að þeir eru í bænum.

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Þrjú ár

Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.

Níu dagar

Það eru níu dagar þangað til að ég fer til Florida og ég er sko fyrir löngu byrjuð að telja niður. Það verður ágætt að yfirgefa þetta verður og fara í sólina í Orlando, Florida. Ég get ekki beðið...

Það er úti veður vont

Ekki var það nú skemmtilegt veður í dag, en ég er alltaf svo bjartsýn að ég er viss um að það sé að koma vor. Jæja, það kemur a.m.k. að lokum. Ég fór út í göngutúr í dag með einkasyninum og það lá við að við urðum úti. Endaði með því að ég varð að hringja í eiginmanninn og biðja hann um að koma að sækja okkur. Einkasonurinn var nú í góðum málum, í flíspeysu og buxum, stígvélum og pollagalla en ég hafði ekki haft vit á því að fara í pollabuxur og var orðinn hundblaut á rassinum. Aðstæður voru nú þannig að við vorum með vindinn í bakið mest alla leiðina en við (þ.e.a.s. ég) nenntum ekki að snúa við og hafa þá vindinn og þar með rigninguna framan í okkur á leiðinni til baka þannig að heitur bíll var einhvernveginn mikilu meira freistandi. Þó svo að maður eigi bara að skilja símann eftir í göngutúr og njóta náttúrunnar þá var ég feginn að hafa tekið gemsann með í þetta skiptið.