Fara í aðalinnihald

Fermingarafmæli


Ég gerði alveg stórmerkilega og frekar óþægilega uppgötvun um daginn. Eiginmaðurinn minntist þess að það væru 25 ár síðan hann fermdist og fannst mér það frekar fyndið hvað það væri langt síðan. Eftir að hafa hlegið að því í smá tíma uppgötvaði ég mér til minni skemmtunar að í ár eru 20 ár síðan ég fermdist. Á morgun, þann 16. apríl á ég einmitt 20 ára fermingarafmæli. Ef það er ekki ástæða til að halda uppá eitthvað þá veit ég ekki hvað. Ég finn a.m.k. uppá einhverju.

Þá er það bara sunnudagsgetraunin, hvað heitir kirkjan sem ég fermdist í og hvar er hún staðsett? Vísbending er myndin af kirkjunni hér að ofan.

Ummæli

Nafnlaus sagði…
Ég veit að þú fermdist á Hvolsvelli en hvað kirkjan heitir, veit ég ekki.
LBK sagði…
Mikið rétt, Hvolsvöllur var það. Ég sé að svörin hrannast alveg upp :) Það ætti a.m.k. einn lesandi síðunnar að vita hvað kirkjan heitir. Bíð aðeins með svarið.
Nafnlaus sagði…
hvolskirkja?
LBK sagði…
Ágætis ágiskun.
Rétt svar er
Stórólfshvolskirkja

Enginn stórvinningshafi í þetta skiptið.

Kveðja, Lilja Bjarklind

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Þrjú ár

Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.

Níu dagar

Það eru níu dagar þangað til að ég fer til Florida og ég er sko fyrir löngu byrjuð að telja niður. Það verður ágætt að yfirgefa þetta verður og fara í sólina í Orlando, Florida. Ég get ekki beðið...

Það er úti veður vont

Ekki var það nú skemmtilegt veður í dag, en ég er alltaf svo bjartsýn að ég er viss um að það sé að koma vor. Jæja, það kemur a.m.k. að lokum. Ég fór út í göngutúr í dag með einkasyninum og það lá við að við urðum úti. Endaði með því að ég varð að hringja í eiginmanninn og biðja hann um að koma að sækja okkur. Einkasonurinn var nú í góðum málum, í flíspeysu og buxum, stígvélum og pollagalla en ég hafði ekki haft vit á því að fara í pollabuxur og var orðinn hundblaut á rassinum. Aðstæður voru nú þannig að við vorum með vindinn í bakið mest alla leiðina en við (þ.e.a.s. ég) nenntum ekki að snúa við og hafa þá vindinn og þar með rigninguna framan í okkur á leiðinni til baka þannig að heitur bíll var einhvernveginn mikilu meira freistandi. Þó svo að maður eigi bara að skilja símann eftir í göngutúr og njóta náttúrunnar þá var ég feginn að hafa tekið gemsann með í þetta skiptið.