Skellti mér niður í bæ í morgun til að fylgjast með mínu fólki hlaupa 10 km í Reykjavíkurmaraþoni. Óska þeim bara innilega til hamingju með áfangann enda náðu þau glæslilegum tíma. Ætli það hafi nokkuð verið hægt að vera betra veður og það var hin besta skemmtun hjá mér og einkasyninum að standa við hlaupabrautina og hvetja fólki áfram.
.JPG)
.JPG)
Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.
Ummæli