Fara í aðalinnihald

Í dótabúðinni

Sundið í dag féll niður þannig að í staðinn fékk einkasonurinn að fara rúnt í stóru dótabúðinni. Honum fannst það ekki leiðinlegt, móður hans fannst það kannski ekki eins skemmtilegt en lét sig hafa það. Kristófer Óli er ennþá viss um að honum langar í 60 þúsund króna smábíll sem er jeppaplastbíll sem gengur fyrir rafmagni. Hann er einnig viss um það að ef hann kemur með baukinn sinn í búðina þá geti hann örugglega keypt þennan bíl, móðir han er ekki eins viss. Þetta er nú samt ágætt á meðan hann lætur sig bara dreyma og suðar ekki. Um að gera að njóta þess á meðan er.

Áður en við fórum í dótabúðina í dag var einkasonurinn, bílakarlinn mikli að benda mér á hina og þessa jeppa sem honum fannst að við ættum að kaupa okkur í staðinn fyrir gamla góða fjölskyldubílinn sem við eigum núna. Ég reyndi að útskýra fyrir honum að það væri kannski ekki sniðugast að kaupa sér jeppa á þessum síðustu og verstu dögum þegar bensínið stefnir óðfluga í 200 kall á líterinn. Reyndi nú að einfalda þetta eitthvað og benti honum á að jeppar súpa svo mikið bensín. Hann var með svör á reiðum höndum "Ekki rafmagnsjeppinn minn" og átti þá við smájeppann í dótabúðinni.

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Þrjú ár

Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.

Níu dagar

Það eru níu dagar þangað til að ég fer til Florida og ég er sko fyrir löngu byrjuð að telja niður. Það verður ágætt að yfirgefa þetta verður og fara í sólina í Orlando, Florida. Ég get ekki beðið...

Það er úti veður vont

Ekki var það nú skemmtilegt veður í dag, en ég er alltaf svo bjartsýn að ég er viss um að það sé að koma vor. Jæja, það kemur a.m.k. að lokum. Ég fór út í göngutúr í dag með einkasyninum og það lá við að við urðum úti. Endaði með því að ég varð að hringja í eiginmanninn og biðja hann um að koma að sækja okkur. Einkasonurinn var nú í góðum málum, í flíspeysu og buxum, stígvélum og pollagalla en ég hafði ekki haft vit á því að fara í pollabuxur og var orðinn hundblaut á rassinum. Aðstæður voru nú þannig að við vorum með vindinn í bakið mest alla leiðina en við (þ.e.a.s. ég) nenntum ekki að snúa við og hafa þá vindinn og þar með rigninguna framan í okkur á leiðinni til baka þannig að heitur bíll var einhvernveginn mikilu meira freistandi. Þó svo að maður eigi bara að skilja símann eftir í göngutúr og njóta náttúrunnar þá var ég feginn að hafa tekið gemsann með í þetta skiptið.