Þá hefur maður upplifað það að fara með barnið sitt í aðgerð. Ekki var aðgerðins stór í þetta skiptið en engu að síður svæfing á einkasyninum og mér dauðkveið fyrir að horfa á hann svæfðan enda búinn að heyra misgóðar sögur um það. Faldi mig bara á bakvið eiginmanninn þegar hann var alveg að sofna en var hjá honum allan tímann nema þegar rörin voru sett í eyrun en þá vorum við send fram. Einkasonurinn öskraði að vanda áður en hann hitti lækninn og var nú líka frekar lítill þegar hann vaknaði aftur, þannig að dagurinn í dag var svona öskurdagur en ekki öskudagur. Hann var svo hinn hressasti í dag eftir aðgerðina en missti af öskudegi í leikskólanum, það var svo sem allt í lagi því þegar maður er tveggja ára þá hefur maður nú ekkert voðalega mikið vit á þessu. Það kemur annar öskudagur eftir þennan dag. Ég er einnig að skríða saman eftir leiðinlega pest sem virðist aldrei ætla að ljúka. Geri þó ráð fyrir að fara í vinnuna á morgun.
Siggi hjólaði í vinnuna í dag í fyrsta skipti þetta árið. Í staðinn fékk ég að fara á bílnum í vinnuna og nýtti ég mér tækifærið og svaf aðeins lengur, en mætti þó í vinnuna 20 mínútum yfir átta. Oh, það var næs. Hinsvegar er verið að yfirfara holræsin í götunni minni og ekkert vatn í allan dag frá kl. 7:45 og fram á kvöld. Þegar ég var að fara á bílnum í vinnuna voru því einhverjir vinnubílar að skoða holræsin og ég eiginlega föst inní götunni. Það endaði með því að ég gerðist lögbrjótur og keyrði þar sem ég má ekki keyra, segi ekki meir ef löggan les reglulega síðuna!
Í gær fór ég í vikulegan göngutúr með Sigurborgu frænku og í þetta skiptið kom Hulda frænka með okkur. Við löbbuðum um laugardalinn og hverfið þar í kring, í yndislegu vorveðri. Svona á lífið að vera.
Ummæli