Þegar við sátum við kvöldverðarborðið eftir að hafa grillað kjúkling á svölunum héldum við að við værum að sjá ofsjónir, gat það verið að það væri byrjað að snjóa. Já! fyrsti snjórinn kemur manni alltaf jafn mikið á óvart í byrjun hvers vetrar. Einkasonurinn man ekki mikið, ef eitthvað, eftir síðasta vetri þannig að hann spurði hvort þetta væru flugur úti en ekki snjókoma. Þegar hann komst að því að það væri að snjóa var hann viss um að jólin væru komin og þegar hann leit út um gluggan á snævi þakktan bílinn okkar vildi hann drífa sig út og skafa af bílnum, ég var ekki eins spennt og sagði að það væri nú nóg að gera það á morgun. Hann er farinn að plana ferð út að leika sér í snjónum á morgun en ég læt mig dreyma um það að það verði komin rigning svo ég þurfi ekki að skipta yfir á nagladekk alveg strax.
Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.
Ummæli