Einkasonurinn er nú í sundnámskeiði tvisvar sinnum í viku og það er heldur betur að borga sig. Hann er ekki nærri eins hræddur í sundi og meira segja farinn að samþykkja það að fara nokkrum sinnum í kaf. Ekki er verra að við höfum einnig farið með hann aukalega í almenningssund og svo hefur hann fengið smá verðlaun þegar hann hefur verið duglegur í sundi síðustu þrjú skipti. Hann sleppir okkur reyndar ekki ennþá, heldur fast í okkur en er orðinn miklu öruggari og í gær lá hann á bakinu og slakaði alveg á þannig að við héldum bara við höfuðið/háls/axlir og honum leið svo vel að hann byrjaði að syngja uppáhaldslagið sem fer að verða einkennislag hans, já mikka ref. Gaman þegar maður sér að eitthvað ber árangur.
Siggi hjólaði í vinnuna í dag í fyrsta skipti þetta árið. Í staðinn fékk ég að fara á bílnum í vinnuna og nýtti ég mér tækifærið og svaf aðeins lengur, en mætti þó í vinnuna 20 mínútum yfir átta. Oh, það var næs. Hinsvegar er verið að yfirfara holræsin í götunni minni og ekkert vatn í allan dag frá kl. 7:45 og fram á kvöld. Þegar ég var að fara á bílnum í vinnuna voru því einhverjir vinnubílar að skoða holræsin og ég eiginlega föst inní götunni. Það endaði með því að ég gerðist lögbrjótur og keyrði þar sem ég má ekki keyra, segi ekki meir ef löggan les reglulega síðuna!
Í gær fór ég í vikulegan göngutúr með Sigurborgu frænku og í þetta skiptið kom Hulda frænka með okkur. Við löbbuðum um laugardalinn og hverfið þar í kring, í yndislegu vorveðri. Svona á lífið að vera.
Ummæli