Nína Brá og kærastinn hennar Sibbi komu í heimsókn í gærkvöldi. Það var mjög fínt og gaman að fá þau í heimsókn. Þá kemur í ljós hvað maður er alltaf latur á virkum kvöldum, nennir aldrei að fara í heimsón heldur situr bara fyrir framan imbann eða hinn imbann (sjóvarp eða tölva). Reyndar var nóg að gera, mamma hringdi og Jana frænka hringdi á meðan gestirnir voru í heimsókn. Svo koma dagar og kvöld þar sem ekkert gerist. En við ætlum að reyna að vera duglegri að gera eitthvað á virkum kvöldum, fara í heimsókn, gera eitthvað í íbúðinni, fara í göngutúr, fara í leikfim, fara í bíó o.s.frv., það er eitt að áramótaheitunum.
Í dag eru þrjú ár síðan ég átti einkasoninn, já ótrúlega fljótt að líða. Að sjálfsögðu er ég eins og flestar mæður og segi það hiklaust að þetta sé stærsta upplifun lífsins og besta og mesta afrek sem ég hef gert. Á þessum tíma fyrir þremur árum var ég búin að vera með hríðir í rúmlega sólahring og búið að sprengja belginn, komin með dripp í æð og ljósmóðirin sem var að fara að vakt var hálf svekkt yfir því að þurfa að fara þar sem hún var viss um að barnið væri að koma. Hann leit dagsins ljós sex tímum seinna.
Ummæli