Ótrúlegt en satt þá hendi ég inn færslu hérna. Var bara alveg dottin úr blöggstuði og þegar fólk var farið að frétta hina ýmsu hluti um mig á þessari síðu og hætt að nenna að hafa samband og nennti ekki einu sinni að skilja eftir komment þá gafst ég bara upp. Hehehe!!! Kannski ekki alveg rétt, held að aðal ástæðan hafi nú verið leti og svo gerðist greinilega ekkert merkilegt í janúar.
En núna er kominn snjór og fallegt veður uppá hvern einasta dag, janúar búinn og það er sko farið að vora. Hvað getur maður annað en verið ánægður og blöggað smávegis um það. Ótrúlega gaman að fá allan þennan snjó og ég og einkasonurinn höfum farið ófáar ferðir upp brekkuna sem er nánast inná lóðinni okkar eða svona hér um bil. Ég hef nú aðallega labbað upp og hlaupið niður en einkasonurinn brunar niður, tja hann hefur nú ekki verið frægur fyrir að vera með stórt hjarta (freka frægur fyrir að vera yfirlýsingaglaður) svo að það er nú eins gott að hafa bremsur á snjóþotunni. Bremsurnar voru notaðar svo mikið að í síðust ferð þá brotnuðu þær. Nú er spurning hvort að það gangi að líma brotið eða hvort að maður þurfi að fjárfesta í nýrri þotu.
En ég barasta eg elska þennan snjó, svona á veðrið að vera. Það eina sem hefur skyggt á er að ég er loksins komin með kvef (gat verið) og hnerra núna teiknimyndahnerrum reglulega á kortersfresti en Pollyanna er ekki langt undan, það gæti verið verra.
Atsjú!
Ummæli
Ég get ekki talist til þeirra sem skilja ekki eftir sig spor á síðunni hehehe.
Held að Kristófer Óli þurfi að læra að henda sér af þotunni til að stoppa sig svona í bremsuhallærinu!
Ég hló óstjórnlega mikið um daginn í einni brekkunni þegar stelpuskottan sem ég var að fylgjast með brunaði þráðbeint niður niður niður og öskrin hækkuðu eftir því sem neðar dró. Ferðin endaði á tré en hefði hún farið ögn til vinstri held ég að hún hefði þotið í gegnum gat á limgerðinu og stoppað inni í stofu hjá fólki sem býr við brekku ræturnar.
Bergrún
LBK